Kazanie św. Piotra Chryzologa, biskupa, o tajemnicy wcielenia (kazanie 148)

Piotr urodził się około roku 380 w Imoli we Włoszech i tam przyłączył się do grona kleryków. W roku 424 został wybrany biskupem Rawenny. Jako gorliwy pasterz uczył swoich wiernych słowem i przykładem. Zmarł około roku 450.

O tajemnicy Wcielenia

Dziewica poczęła, porodziła i pozostała Dziewicą. Nie jest to rzecz zwyczajna, ale znak; przerasta rozum ludzki, lecz odpowiada mocy Bożej; nie jest dziełem natury, ale Tego, który stworzył naturę; nie jest czymś powszechnym, ale wyjątkiem; nie jest sprawą ludzką, ale Bożą. Narodzenie Chrystusa nie było dziełem konieczności, ale mocy. Było sakramentem miłosierdzia i przywróceniem zbawienia człowiekowi. Niezrodzony Bóg, który uczynił człowieka z dziewiczej gliny, odnowił go rodząc się z dziewiczego dała. Ręka, która zechciała ująć glinę. aby nas stworzyć, zechciała przyjąć nasze ciało, aby nas odnowić. To zaś zamieszkanie Stwórcy w stworzeniu, Boga w ciele, nie jest poniżeniem Boga, ale wywyższeniem człowieka.

Człowieku, dlaczego sobie samemu uwłaczasz, skoro Bóg tak wysoko cię ceni? Dlaczego, wywyższony przez Boga, tak bardzo siebie poniżasz? Dlaczego roztrząsasz, jak pojawiłeś się na świecie, a nie zastanawiasz się, po co się pojawiłeś? Czyż nie widzisz, że cała ta budowla świata dla ciebie została stworzona? Dla ciebie zesłane światło rozprasza wszędzie ciemności, dla ciebie nocy wyznaczo­no granice, dla ciebie odmierzono dzień; dla ciebie niebo zostało rozjaśnione różnobarwnym blaskiem słońca, księ­życa i gwiazd; dla ciebie ziemia została wymalowana kwiatami, drzewami i owocami; dla ciebie stworzone zostało bogactwo przedziwnych zwierząt w powietrzu, na ziemi i w wodzie, aby smutna samotność nie mąciła radości z powodu nowego świata.

A oto Stwórca szuka, co jeszcze mógłby dodać do twojej godności. Wycisnął w tobie swoje podobieństwo, aby widzialne odbicie uczyniło obecnym w świecie nie­widzialnego Stwórcę. Powierzył ci także zarządzanie ziemią, aby tak wielka posiadłość, jaką jest świat, nie była pozbawiona zastępcy Pana. W swej niezmiernej dobroci przyjął na siebie to, czego sam w tobie dokonał. On, który przedtem zechciał ujawnić się w człowieku przez swe odbicie, zechciał teraz ukazać się w nim naprawdę; ze­chciał stać się tym, komu przedtem pozwolił być swoim odbiciem,

Przychodzi więc Chrystus na świat, aby swym przyj­ściem odnowić skażoną naturę. Staje się dzieckiem, przyj­muje pokarm, przechodzi poprzez kolejne okresy ludz­kiego życia, aby naprawić ów jeden, doskonały i trwały stan, który przedtem stworzył. Bierze na siebie czło­wieka, aby ten już więcej nie upadł; dziedzicem nieba czyni tego, którego uczynił dziedzicem ziemi; ożywia du­chem Bożym tego, którego ożywił duchem człowieczym. W ten sposób ku Bogu kieruje całego człowieka, aby już nic w nim nie pozostało z grzechu, śmierci, trudu, bólu i świata za łaską naszego Pana Jezusa Chrystusa, który z Ojcem żyje i króluje w jedności Ducha Świętego teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.

Modlitwa

Boże, Ty uczyniłeś świętego Piotra Chryzologa wybit­nym głosicielem Słowa Wcielonego, spraw za jego wstawiennictwem, abyśmy w sercach rozważali tajem­nice zbawienia i świadczyli o nich całym życiem. Przez naszego Pana, Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

źródło: Liturgia Godzin, wyd. Pallotinum 1987, t. III, s. 1363nn.